donderdag 18 januari 2018

De ''vraag maar raak'' post

Een korte post maar die zal gevolgd worden door een langere post, eventueel met een vlog.

Er is de laatste dagen ontzettend veel media-aandacht gekomen en daardoor dus ook veel mensen. Daardoor is het schrijven wat in de klad gekomen. Daarom heb ik een voorstel. Ik krijg veel vragen van mensen. Sommige zijn meer eisend, vrijwel respectloos maar de meesten zijn aardig en goede vragen. Daarom stel ik voor dat jullie tot zondag de kans krijgen mij via deze blog, Twitter of Facebook met de hastag vraagAurelia, dus #vraagAurelia, een vraag te stellen. Deze ga ik verzamelen en dan beantwoorden de dagen erop in een blog of een vlog. Als het een vlog wordt, komt die sowieso ook op deze blog te staan.

Spelregels:
- vragen staat vrij, niet antwoorden ook;
- we blijven respectvol. Vragen zijn respectvol, niet dwingend en respectloos;
- als je vragen wilt stellen via Facebook, stuur me dan niet eerst een vriendschapsverzoek. Ik ben heel voorzichtig geworden in het aannemen van vriendschapsverzoeken. Je kunt me volgen op Facebook. Druk op de volg-knop bij mijn profiel;
- ik geef geen antwoord over de muziek op mijn crematie. Dit in verband met mijn vrienden die komen.

Ik hoop hiermee wat meer begrip te kweken.



maandag 8 januari 2018

Afscheid nemen....

Nog 2,5 week. 18 dagen. De tijd tot mijn bevrijding gaat snel maar tegelijkertijd ook weer niet. Ik vecht immers al 8 jaar voor euthanasie en zit al heel mijn leven gevangen in een geest dat niet wil. Ik ben op...

Toch gaan de 18 dagen nog volop besteed worden. Dit aan mijn gevecht voor euthanasie in de psychiatrie. Voor meer begrip, openheid en een bredere wetgeving waardoor meer mensen met psychiatrische problemen, en ook jongeren vooral, kans maken op euthanasie en niet hoeven te grijpen naar zelfdoding. Ik weet zelf hoe verschrikkelijk dat is en mijn omgeving ook. Achter de schermen zijn we bezig met een stichting hiervoor. Ik hoop hiervan nog wat mee te kunnen krijgen, de start-up. En dat na mij dood mijn gevecht voor dit onderwerp verder gaat.

Alhoewel ik al lang geleden afscheid heb genomen van het leven, valt er nog wel afscheid te nemen. En dat is afscheid van de mensen om me heen. De mensen om wie ik geef: mijn vader, mijn vrienden. Dat is het moeilijkste van alles merk ik. Vrienden die voor de laatste keer langskomen. Als ze weggaan wordt het even stil.... wat zeg je op zo moment? 'Tot ziens'? 'Ik zie je op me crematie'? Of toch nog met een grap: 'Ik kom na mijn dood bij je langs spoken! Zie ik je dan!' Het voelt allemaal zo raar. Ik wil het luchtig houden, de dood is voor mij immers een bevrijding en dat weet mijn omgeving heel goed, maar afscheid nemen van mensen om wie je geeft kun je simpelweg niet luchtig houden.

Soms zeggen mensen, die ik niet eens ken maar via sociale media: 'laat dat dan niet zien dat je eigenlijk twijfelt over je euthanasie?' Nee, ik twijfel totaal niet. Er is geen spiertje in mijn lijf dat twijfelt. Ik wil maar 1 kant op en heb dat 8 jaar lang nagestreefd en dat is de dood. Ging het eerst via zelfmoordpogingen, waarbij ik regelmatig op het randje van de dood balanceerde, nu krijg ik de kans om te sterven in waardigheid. Niet alleen, niet eenzaam.

Afscheid nemen hoort erbij. En ook als je als psychiatrisch patiënt kiest voor euthanasie [de term 'kiezen' is hierbij ook discutabel, want als je psychisch zo op bent....] dan nog is afscheid nemen van mensen van wie je houdt moeilijk. Je hoeft alleen geen afscheid meer te nemen van het leven. Tenminste, ik niet.


En toch laat dit nummer van Marco Borsato mij ook niet los....

donderdag 4 januari 2018

Omringd met liefde

Ik zit op de bank. Het is een uur of 15.00. Dekentje over me heen, mijn knuffel bij de hand, een zacht kussen. Ik kijk naar buiten door mijn grote woonkamerramen. Ik filosofeer en denk wat weg. Soms een traan, soms een glimlach. Jezus, wat een bijzondere tijd is dit zeg!

Terwijl de uren van mijn leven wegtikken raak ik in een soort 'bel'-modus. Ik zweef in een bel, zo'n eentje die je krijgt als je bellen blaast. Ik ben vol in contact met mensen maar tegelijkertijd zweef ik al weg.

Opeens is het 19.00. Ik heb maar liefst 4 uur gewoon op de bank gezeten. Niks gedaan. Zo ken ik mezelf niet. Met moeite kruip ik van de bank. Ik ben moe, moet eigenlijk naar bed maar mijn slaapproblemen zijn alleen maar erger geworden.

Ik voel me omringd met liefde. Zoiets heb ik nog nooit ervaren. De reacties van mensen (zowel vrienden, bekenden als onbekenden), vrienden die bezig zijn mijn werk voor euthanasie in de psychiatrie voort te blijven zetten na mijn dood in mijn naam. Die slaap haal ik wel in na de 26e. Dat komt wel goed.

In hoeverre ik dat kan, geniet ik van deze liefde. Ben ik blij dat mijn gevecht voor euthanasie in de psychiatrie niet voor niks is geweest. En ben ik vooral blij dat ik vrijdag 26 januari uit mijn lijden verlost mag worden. Na 8 jaar vechten voor euthanasie is het dan eindelijk zover. In mijn bedje, samen met mijn knuffel Dido en natuurlijk vrienden. Na het innemen van het drankje kruip ik lekker weg onder de dekens mijn mooiste droom tegemoet...


zondag 31 december 2017

Een bewogen jaar

Net zoals zoveel mensen zal ook ik even een terugblik werpen op het afgelopen jaar. Mijn trouwe lezers weten eigenlijk alles al dus ik ga het niet te lang maken.

Als ik denk aan dit jaar komen er twee dingen naar boven. Ten eerste natuurlijk mijn euthanasie traject. Het was loodzwaar maar ik ben er doorheen. Ik heb er ook bijzondere dingen door gekregen: zo mocht ik praten met ministers van mijn partij het CDA over de GGZ en ook euthanasie in de psychiatrie. Ik heb trouwens een geweldige tijd gehad bij het CDA, vooral rond de verkiezingen. Het flyeren en alles, met z'n allen op stap met de bus. Mooie momenten. Ik heb vele interviews gegeven en er staan nog vele op het programma om aandacht te genereren voor het onderwerp euthanasie in de psychiatrie. Ik ben blij dat ik dit nog mag en kan doen alvorens ik mijn eeuwige rust krijg. Hiervoor ook grote dank aan mijn psycholoog die mij altijd gesteund heeft en keihard heeft gewerkt voor mijn euthanasie wens. Hij is de beste psycholoog die er is en eigenlijk de enige hulpverlener waar ik me volledig veilig bij voel. Dus dat zegt wat.
Daarnaast ben ik via Facebook betrokken geraakt bij de organisatie 'Dignity in Dying' waarvan ik nu een paar grote internationale Facebook groepen mede-beheer. Wij vechten voor euthanasie wetten in heel de wereld.

Een ander belangrijk ding dit jaar was het plotselinge overlijden van mijn moeder op 7 augustus. Ze mocht maar 56 jaar worden. Ik ben er nog steeds kapot van maar ze is nog altijd bij me en ik ga snel naar haar toe. Ik praat nog dagelijks met haar en droom vaak over haar. Ook komen steeds meer herinneringen uit mijn jeugd of dingen die ze altijd/soms/eens tegen me had gezegd naar boven. Mooi.

Er valt nog zoveel te zeggen maar ik laat het hierbij. Meer blogs staan op het programma. Ze zijn zich al in mijn hoofd aan her vormen. Ik wil nog 1 organisatie noemen waar ik veel steun uithaal en die veel voor me betekent en dat is de NVVE Jongeren. Deze groep mensen is geweldig! Begin januari ga ik ze nog een keer ontmoeten bij Café Doodnormaal. Het is wel helemaal in Haarlem maar het wordt mijn laatste keer. Stiekem denk ik dat ik wel een traantje zal laten.

Lieve mensen. Ik weet dat veel verschillende mensen mijn blog lezen. Ik vind het dan ook moeilijk of  raar om jullie een gelukkig en gezond nieuwjaar te wensen omdat ik weet dat sommige lezers in een euthanasie traject zitten en/of dood willen. Gezien mijn eigen situatie vind ik het dan een beetje hypocriet om te zeggen: ga ervoor! Maar misschien zijn dat juist wel de goede woorden. Natuurlijk, ik hoop dat iedereen gelukkig wordt maar ik ben niet gek, ik weet dat dat niet kan. Maar ik wil ook niet aanzetten tot....

Ga ervoor is dan misschien toch het beste. Wat je weg ook wordt dit jaar, welke weg je kiest of voor je wordt gekozen, ga ervoor! Maak van je beperking je kracht. Laat je niet tegenhouden door zogenaamde 'haters'. Het is jouw leven.

Veel kracht gewenst aan iedereen.

Liefs




zaterdag 23 december 2017

Fijne feestdagen enzo....

Ondanks dat ik weet dat voor veel mensen de feestdagen niet fijn zijn wens ik jullie toch fijne feestdagen toe. Want ik gun het jullie wel! Maar ik doe het wel in stijl. Met mijn zwarte humor.


dinsdag 19 december 2017

Maar wat nou als je niet naar de hemel gaat?

Ik geloof dat ik na mijn dood naar de hemel/hiernamaals etc ga. Geef het een naampje. Ik krijg de laatste tijd ook wel eens de vraag: maar wat nou als er niks is? Als er geen hemel is? Wat dan?

Dan denk ik terug aan mijn laatste zelfmoordpoging. Dat was in september dit jaar. Ik was ongeveer 1,5 dag volledig buiten bewustzijn. De politie vond me thuis na 24 uur en heeft de ambulance gebeld en ik werd wakker op de IC in het ziekenhuis. In die periode was er niks. Ik droomde niet, er was volledig niks. Er was rust. Ik voelde geen pijn. Ik was eigenlijk best wel boos en gefrustreerd toen ik weer bijkwam. Die rust die ik had, die was zo fijn!

Als er geen hemel is, dan stel ik me zo de dood voor. En door die zelfmoordpoging weet ik dat dat ook niet erg is. Want dan krijg ik ook rust. Als ik naar de hemel ga zie ik mijn moeder weer, krijg ik rust. Maar als er niks is, dan krijg ik ook rust. En dat is ook goed......

PS. Morgen komt de SCEN arts langs. Ik hoop dat ik dan de definitieve datum kan vaststellen. Ik houd jullie op de hoogte!



dinsdag 12 december 2017

Moe gestreden maar nog vol passie

Na mijn laatste bericht, dat mijn euthanasie erdoor heen was, kreeg ik een tornado van reacties over me heen. De meesten positief. Of nouja, vooral dubbel. Ik had vrienden die begonnen te huilen. Blij voor mij, maar verdrietig dat ze mij moesten verliezen. Ook kwamen de 'haters' op mijn bericht af.

Als je je kop boven het maisveld uitsteekt, wat ik natuurlijk al jaren doe, dan krijg je regelmatig nare reacties. Ik probeer deze altijd naast me neer te leggen, de discussie ga ik al lang niet meer aan. Maar na het bericht van mijn aankomende euthanasie werden de nare reacties meer en heftiger. Reacties als: 'je bent gestoord, zet dit niet online, zoek help', 'je bent niks en daarom wil je dood', 'je bent echt een slecht kind, dat je dit je vader aandoet.' (ps: mijn moeder is overleden dit jaar, zie eerdere berichten op deze blog)

Gelukkig wegen deze reacties niet op tegen de lieve reacties die ik kreeg. 'Respect meid dat je deze beslissing hebt genomen,' 'Wat fijn voor je dat nu eindelijk in rust en waardigheid mag gaan', 'We blijven je steunen tot het eind,' etc.

Toch doen deze berichten pijn. Vooral als ze zich richten op mijn schuldgevoel naar mijn vader toe. Scheld me de huid vol, zeg maar dat ik naar de hel ga, maar laat mijn familie er buiten. Zij hebben het nu al moeilijk genoeg en wat ik met hun bespreek is tussen ons. Ik kan wel zeggen dat ik me niet schuldig hoef te voelen van mijn vader. En dat is voor mij het belangrijkste.

De meest gestelde vraag deze week: 'wat ga je de aankomende weken nog voor speciaals doen?' Nou, eerlijk gezegd, niet veel. Ja, 1 ding. Ik ben dan wel ontzettend moe gestreden en het wordt elke dag zwaarder maar ik zit nog vol passie. Mijn passie voor het onderwerp euthanasie in de psychiatrie. Daar blijf ik dan ook voor vechten. Daar zijn mijn pijlers op gericht. En zo wil ik herinnerd worden. Een voorvechter voor dit onderwerp. Ik steek mijn hoofd boven het maisveld uit, laat de haters maar komen, ik blijf vechten voor dit onderwerp! Niemand houdt me tegen!


woensdag 6 december 2017

Het gevecht is voorbij....

Al 3 weken loop ik te wachten op het verlossende antwoord op mijn euthanasie verzoek. Keihard gevraagd: mag ik euthanasie zodat ik uit mijn lijden verlost wordt?

Al 8 jaar wil ik dood. Maar ik was maar niet uitbehandeld. Het zorgde voor tig zelfmoordpogingen want mijn God, ik wil dood. Ik was, ik ben, op. Zo op. Zelfmoord of euthanasie. Maar liever euthanasie natuurlijk.

Een klein jaar geleden begon mijn traject bij de Levenseindekliniek. Uitbehandeld verklaard inmiddels en met ongelofelijk veel steun van mijn psycholoog, psychiater en omgeving ging ik het traject in. Wetende dat het lang zou duren. En de cijfers in mijn hoofd: maar zo weinig verzoeken worden gehonoreerd.

14 juni 2017: intake gesprek. Doorgekomen! Yes! Ik zou een brief krijgen voor een volgend gesprek maar moest wel rekening houden met de vakantie. In de tussentijd kreeg ik een eigen huisje, vierde ik mijn 29e verjaardag. Maar met continu in mijn achterhoofd: dit huisje is belangrijk omdat ik nu een plek heb om te sterven, een eigen plekje. En 14 juli. Mijn 29e verjaardag, die vieren we. Want dat wordt mijn laatste verjaardag.

Augustus kwam en ik kreeg de dood van mijn moeder te verwerken. Nog steeds geen bericht van de Levenseindekliniek. Uiteindelijk zelf maar een mail gestuurd. Uiteindelijk kwamen ze langs in september. Elk gesprek voelde als een examen. Ik moest het doorkomen. Wat een gevecht. En het verdriet van mijn moeder en de ellende van mijn psychische shit droeg ik met me mee. Oh, alsjeblieft, euthanasie!

14 november gesprek met de onafhankelijke psychiater. Wat een spanning weer. De Levenseindekliniek had inmiddels zijn zegen gegeven maar ja, de wet vereist ook een ja van een onafhankelijke psychiater. Ik zou 2-4 weken moeten wachten op het antwoord.

Wat een hel zeg dat wachten. Zo bang om een nee te krijgen. Maar vandaag kwam het verlossende antwoord. Een ja!!! Ik krijg euthanasie!!!!

Ik dacht in eerste instantie even dat ik een hartaanval kreeg. Mijn hart ging als een razende tekeer. Een traan van blijdschap. Ik wist niet wat ik moest zeggen of doen. Ik was zo moe maar nu zo hyper.

8 jaar gevochten voor dit. Nu mag ik sterven in waardigheid. Dit is het mooiste cadeau wat ik ooit heb gekregen. Er is nog geen definitieve datum, wel een geplande maar nog niet definitief dus ik zeg nog niks, maar als alles meezit gaat het eind januari gebeuren.

Ik blijf tot mijn laatste adem vechten voor het onderwerp euthanasie in de psychiatrie. Mijn blog zal ik daarom ook aanhouden tot die tijd.

Ik wil toch alvast iedereen die deze blog leest (en de aantal die reageren) bedanken voor hun steun. Ik ben er nog maar alvast bedankt voor de steun. Ik neem jullie de aankomende tijd nog zeker mee in mijn eindproces.



Ieder verhaal eindigt gelukkig als je maar vroeg genoeg ophoudt.
(Annie M.G. Schmidt)

maandag 27 november 2017

Just one thing (poem)

I never choose to be born
I never choose to suffer
I never choose to live in pain
I never choose this life

So can I choose just one thing
Just one thing
Oh please
I ask
I beg
Can I choose just one thing

To die in dignity

dinsdag 21 november 2017

De laatste loodjes.....

De laatste loodjes.....die wegen het zwaarst..... en damn, wat is het zwaar. Euthanasie? Liever gisteren dan vandaag. Maar ik weet dat dat nog niet kan. Ik heb wel goed nieuws te melden.

De eerste ja heb ik nu officieel binnen. De ja van de Levenseindekliniek. Ik heb twee casemanagers met wie ik regelmatig een afspraak heb. Een daarvan is een arts. Vorige week had ik weer een afspraak met ze en de arts heeft nu gezegd dat hij bereid is me euthanasie te willen geven.. MAAR... dan moet de onafhankelijke psychiater natuurlijk ook een ja zeggen. Dit zodat de arts niet in de problemen komt omdat de wet het voorschrijft dat ook een onafhankelijke psychiater ja moet zeggen. Nu is me verteld vorige week dat het antwoord 2-4 weken ongeveer op zich zal laten wachten. Nu is dat dus 1-3 weken. Een spannende tijd dus. Want die ja, die wil ik zo graag. Ik zie geen andere optie. Er is geen andere optie meer.

Elke dag is een hel. Elke dag schreeuw ik om de dood. Als ik al slaap, en dat is niet veel, komen de nachtmerries en herbelevingen. Als ik wakker ben loop ik als een zombie door huis. Verwardheid, hallucinaties, totaal geen energie. Vandaag moest ik even fietsen en ik had het gevoel alsof ik elk moment kon flauw vallen. Vechten, vechten tegen het flauw vallen. En de angst. De angst van de mensen. Mensen zijn eng. De wereld is eng. Het liefst sluit ik me op. Voor altijd. Het liefst lig ik op bed. Maar ik moet opstaan.

Ik moet eten maar ik kan niet meer. Soms eet ik wel wat. Dan kan ik even lekker uit eten gaan maar daarna eet ik weer dagen vrijwel niks. Of alles gaat er weer uit. Ik heb geen eetstoornis, niet meer, maar mijn lichaam sputtert tegen.

Ach, het einde nadert. Hoe dan ook. En laat het snel zijn. Ik moet nog wat dingen afhandelen en dat vertraagt het. Het wordt sowieso volgend jaar. Als ik het tenminste volhoud. Beloftes maak ik niet meer.

Mensen vragen regelmatig aan mij: 'wat wil je nog doen voordat je doodgaat? Is er nog iets wat je wilt doen?'
Dan kijk ik even naar beneden en moet ik mijn tranen inhouden. Er is nog 1 ding, nee nog 1 iemand. Nog 1 iemand die ik wil zien en spreken. Op mijn lippen staan de woorden....

papa...